Vous n'avez réclamé la gloire ni les larmes Ni l'orgue, ni la prière aux agonisants Onze ans déjà, que cela passe vite onze ans Vous vous étiez servi simplement de vos armes La mort n'éblouit pas les yeux des partisans.
Vous aviez vos portraits sur les murs de nos villes Noirs de barbe et de nuit, hirsutes, menaçants L'affiche qui semblait une tache de sang Parce qu'à prononcer vos noms sont difficiles Y cherchait un effet de peur sur les passants.
Nul ne semblait vous voir Français de préférence Les gens allaient sans yeux pour vous le jour durant Mais à l'heure du couvre-feu des doigts errants Avaient écrit sous vos photos " Morts pour la France" Et les mornes matins en étaient différents.
Tout avait la couleur uniforme du givre À la fin février pour vos derniers moments Et c'est alors que l'un de vous dit calmement: "Bonheur à tous, bonheur à ceux qui vont survivre Je meurs sans haine en moi pour le peuple allemand."
"Adieu la peine et le plaisir. Adieu les roses Adieu la vie. Adieu la lumière et le vent Marie-toi, sois heureuse et pense à moi souvent Toi qui vas demeurer dans la beauté des choses Quand tout sera fini plus tard en Erevan."
"Un grand soleil d'hiver éclaire la colline Que la nature est belle et que le coeur me fend La justice viendra sur nos pas triomphants Ma Mélinée, ô mon amour, mon orpheline Et je te dis de vivre et d'avoir un enfant."
Ils étaient vingt et trois quand les fusils fleurirent Vingt et trois qui donnaient le coeur avant le temps Vingt et trois étrangers et nos frères pourtant Vingt et trois amoureux de vivre à en mourir Vingt et trois qui criaient "la France!" en s'abattant.
Tem gente por aí vivendo que nem bicho Foçando comida na lata do lixo Irmã gémea da loucura Dos gritos na noite escura É gente dormindo debaixo do viaduto E comendo a parte mais podre do fruto É gente que nem parece que é gente Mas que a gente sabe que é gente
Também tem gente por aí vivendo que nem gente Guardando o seu ouro a unha e dente Trancando as portas sem saber que na rua Sangra exposta a ferida sua É gente engordando por cima do fruto E atirando a parte mais podre no lixo No lixo É gente que até parece que é gente Mas que a gente sabe que é bicho
Por teu livre pensamento Foram-te longe encerrar. Tão longe que o meu lamento Não te consegue alcançar. E apenas ouves o vento E apenas ouves o mar.
Levaram-te, a meio da noite: A treva tudo cobria. Foi de noite, numa noite De todas a mais sombria. Foi de noite, foi de noite, E nunca mais se fez dia.
Ai! Dessa noite o veneno Persiste em me envenenar. Oiço apenas o silêncio Que ficou em teu lugar. E ao menos ouves o vento E ao menos ouves o mar
Salgo a caminar Por la cintura cósmica del sur Piso en la región Más vegetal del tiempo y de la luz Siento al caminar Toda la piel de América en mi piel Y anda en mi sangre un río Que libera en mi voz Su caudal.
Sol de alto Perú Rostro Bolivia, estaño y soledad Un verde Brasil besa a mi Chile Cobre y mineral Subo desde el sur Hacia la entraña América y total Pura raíz de un grito Destinado a crecer Y a estallar.
Todas las voces, todas Todas las manos, todas Toda la sangre puede Ser canción en el viento.
¡Canta conmigo, canta Hermano americano Libera tu esperanza Con un grito en la voz!
Deixei pousar minha boca em tua fronte toquei-te a pele como se fosses harpa escorreguei em teu ventre como o vento e atravessei-te em mim como se fosse farpa
Deixei crescer uma vontade devagar deixei crescer no peito um infinito morri da morte lenta do desejo e em cada beijo abafei um grito
Quando desfolho o livro velho da memória sinto que o tempo passado à tua beira é um espaço bom que há na minha história e foi bonito ter dito companheira
Inventei mil paisagens no teu peito rebentei de loucura e fantasia quando me olhavas devagar com esse jeito e eu descobri tanta coisa que não vias
Havia em ti uma forma grande de incerteza que conseguias converter em alegria havia em ti um mar salgado de beleza que me faz sentir saudades em cada dia
Quando desfolho o livro velho da memória sinto que o tempo passado à tua beira é um espaço bom que há na minha história e foi bonito ter dito companheira
Porque no engraso los ejes Me llaman abandona'o ... Si a mi me gusta que suenen, ¿Pa qué los quiero engrasaos ? E demasiado aburrido seguir y seguir la huella, demasiado largo el camino sin nada que me entretenga. No necesito silencio. Yo no tengo en qué pensar. Tenía, pero hace tiempo, ahora ya no pienso mas. Los ejes de mi carreta nunca los voy a engrasar...
PREGUNTARÉIS: Y dónde están las lilas? Y la metafísica cubierta de amapolas? Y la lluvia que a menudo golpeaba sus palabras llenándolas de agujeros y pájaros? Os voy a contar todo lo que me pasa. Yo vivía en un barrio de Madrid, con campanas, con relojes, con árboles. Desde allí se veía el rostro seco de Castilla como un océano de cuero. Mi casa era llamada la casa de las flores, porque por todas partes estallaban geranios: era una bella casa con perros y chiquillos. Raúl, te acuerdas? Te acuerdas, Rafael? Federico, te acuerdas debajo de la tierra, te acuerdas de mi casa con balcones en donde la luz de junio ahogaba flores en tu boca? Hermano, hermano! Todo eran grandes voces, sal de mercaderías, aglomeraciones de pan palpitante, mercados de mi barrio de Argüelles con su estatua como un tintero pálido entre las merluzas: el aceite llegaba a las cucharas, un profundo latido de pies y manos llenaba las calles, metros, litros, esencia aguda de la vida, pescados hacinados, contextura de techos con sol frío en el cual la flecha se fatiga, delirante marfil fino de las patatas, tomates repetidos hasta el mar. Y una mañana todo estaba ardiendo y una mañana las hogueras salían de la tierra devorando seres, y desde entonces fuego, pólvora desde entonces, y desde entonces sangre. Bandidos con aviones y con moros, bandidos con sortijas y duquesas, bandidos con frailes negros bendiciendo venían por el cielo a matar niños, y por las calles la sangre de los niños corría simplemente, como sangre de niños. Chacales que el chacal rechazaría, piedras que el cardo seco mordería escupiendo, víboras que las víboras odiaran! Frente a vosotros he visto la sangre de España levantarse para ahogaros en una sola ola de orgullo y de cuchillos! Generales traidores: mirad mi casa muerta, mirad España rota: pero de cada casa muerta sale metal ardiendo en vez de flores, pero de cada hueco de España sale España, pero de cada niño muerto sale un fusil con ojos, pero de cada crimen nacen balas que os hallarán un día el sitio del corazón. Preguntaréis por qué su poesía no nos habla del sueño, de las hojas, de los grandes volcanes de su país natal? Venid a ver la sangre por las calles, venid a ver la sangre por las calles, venid a ver la sangre por las calles!
Hay un lugar donde no hay sol, solo dolor sin marcha atrás, ni direccion tienes que luchar. No,no han crecido y ya tienen valor no han vivido y mueren por error y su juego lo destruye el fuego,son niños.
Quién puso en tus manos odio de regalo, quién con tanta ira te lastima como pudo la inocencia convertirse en destrucion. Quién te habrá robado el mundo en un disparo quién le puso precio a tu vida, cómo vive la conciencia con tanto dolor, dime quién como y por qué, soldado de papel.
De plomo no son, su piel es real mil y uno caeran No, no importa la edad ellos sufriran es una bala más.
No, no han crecido y ya tienen valor no han vivido y mueren por error y su juego lo destruye el fuego, son hijos del miedo.
Quién puso en tus manos odio de regalo, quién con tanta ira te lastima como pudo la inocencia convertirse en destrucion. Quién te habrá robado el mundo en un disparo quién le puso precio a tu vida, cómo vive la conciencia con tanto dolor, dime quién como y por qué.
Quién puso en tus manos odio de regalo, quién con tanta ira te lastima como pudo la inocencia convertirse en destrucion. Quién te habrá robado el mundo en un disparo quién le puso precio a tu vida, cómo vive la conciencia con tanto dolor, dime quién como y por qué, soldado de papel.
En la planta catorce del pozo minero de la tarde amarilla tres hombres no volvieron hay sirenas, lamentos, acopasados aies a la boca del pozo.
Dos mujeres de luto anhelando dos cuerpos y una madre que rumia su agonía en silencio es el tercero.
A las diez la luna clara se refleja en las sortijas del Patrón recién llegado con sombrero, gravedad y su aburrido gesto. El ha sido el primero, vendrán gobernadores alcaldes, ingenieros. tratarán de calmar, la presentida viuda que se muerde el pañuelo no sabrán acercarse a la madre que les mira con los ojos resecos.
A las doce el patrón mirara su reloj los otros ya se fueron y en un punto y aparte esbozará un fastidio mientras piensa ¿pero donde están estos?
Ha llegado otro relevo de bomberos y la una menos diez era la noche el primero muerto Sentados en el suelo, los mineros se hacen cruces y reniegan de Dios quién diría les pillara de sorpresa la tragedia repetida a veces el más bravo se le queda mirando fijamente al patrón con dientes apretados Y el patrón con sombrero, tiene dos policías a su lado no hay cuidado
Tres horas lentas pasan a la luz de las linternas asustadas el cura con los ojos arrasados al segundo le va uniendo sobre el pecho las manos y un chaval de quince años mientras llora impotente se abraza contra un árbol y el chófer del patrón con su gorra de plato se siente desplazado, es un hombre prudente, bien domado.
El rocío ha calado hasta los huesos cuando sale el tercero le recibe con sonrisa gris azul la madrugada y con voces los mineros mientras se abrazan todos y uno de ellos el mas fiero por no irse al patrón llora en el suelo.
Anda tudo do avesso Nesta rua que atravesso Dão milhões a quem os tem Aos outros um passou-bem
Não consigo perceber Quem é que nos quer tramar Enganar/Despedir E ainda se ficam a rir Eu quero acreditar Que esta merda vai mudar E espero vir a ter Uma vida bem melhor
Mas se eu nada fizer Isto nunca vai mudar Conseguir/Encontrar Mais força para lutar...
Senhor engenheiro Dê-me um pouco de atenção Há dez anos que estou preso Há trinta que sou ladrão Não tenho eira nem beira Mas ainda consigo ver Quem anda na roubalheira E quem me anda a comer
É difícil ser honesto É difícil de engolir Quem não tem nada vai preso Quem tem muito fica a rir Ainda espero ver alguém Assumir que já andou A roubar/A enganar o povo que acreditou
Conseguir encontrar mais força para lutar Mais força para lutar Conseguir encontrar mais força para lutar Mais força para lutar...
Senhor engenheiro Dê-me um pouco de atenção Há dez anos que estou preso Há trinta que sou ladrão Não tenho eira nem beira Mas ainda consigo ver Quem anda na roubalheira E quem me anda a foder
Há dez anos que estou preso Há trinta que sou ladrão Mas eu sou um homem honesto Só errei na profissão
Senhor engenheiro Dê-me um pouco de atenção Há dez anos que estou preso Há trinta que sou ladrão Não tenho eira nem beira Mas ainda consigo ver Quem anda na roubalheira E quem me anda a …
Veinte anos de estar juntos, esta tarde se han cumplido, para ti flores, perfumes para mi...!Algunos libros! No te he dicho grandes cosas porque no me habrian salido, ! ya sabes cosas de viejos! !Requemor de no haber sido! Hace tiempo que intentamos bonar nuestro Destino, Tú bajabas la persiana. Yo apuraba mi ultimo vino. Hoy En esta noche fría casi como ignorando el sabor de soledad compartida, quise hacerte una canción, para cantar despacito, como se duerme a los ninos. Y ya ves solo palabras, sobre notas me han salido. Que al igual que tú y que yo, ni se importan ni se estorban, se soportan amistosas, mas non son una canción. ...Qué helaba está esta casa. ...Será que está cerca del Rio. ...O es que entramos en invierno. ...Y están llegando... ...Están llegando los fríos.
Maio maduro Maio Quem te pintou Quem te quebrou o encanto Nunca te amou Raiava o Sol já no Sul E uma falua vinha Lá de Istambul Sempre depois da sesta Chamando as flores Era o dia da festa Maio de amores Era o dia de cantar E uma falua andava Ao longe a varar Maio com meu amigo Quem dera já Sempre depois do trigo Se cantará Qu'importa a fúria do mar Que a voz não te esmoreça Vamos lutar Numa rua comprida El-rei pastor Vende o soro da vida Que mata a dor Venham ver, Maio nasceu
Com un ocell posat a dalt de tot d'un arbre, Abril vigila al seu temps alerta de que tot canvia.
Como um pássaro pousado no topo de uma árvore, Abril espera o tempo oportuno, sabendo que tudo muda.
L'herba més petita de les plantes verdeja mentides de bon temps, i el cel, ara gris, ara bon dia.
A erva mais insignificante verdeja promessas de bom tempo, quer o céu esteja cinzento, quer azul.
Entre el polsim daurat que fan els plàtans passa la gent indiferent, entre espurnes vives i ferides canta i ajuda el vent.
Entre o pólen doirado que cai dos plátanos passa a gente indiferente; entre chispas incandescentes e feridas
Un Abril em va portar per l'aire una cançó, el meu amic la cantava, també la vull cantar jo.
Um Abril me vai trazer pelo ar uma canção, o meu amigo cantava-a, também a quero cantar eu!
Ai Abril, més amorós, aire de llum, vol de llavors!
Ai Abril, mês amoroso, ar de luz, voo de sementes!
Què ens durà el riu d'Abril dins la corrent: aigua neta, aigua bruta, bones hores o mal temps? Seran de mort o de vida aquestes flors? Jo vull la del meu amic, clavell de bones olors.
Que nos trará o rio de Abril na sua corrente: água pura, água turva, boas horas ou tempos maus? Serão de morte ou de vida estas flores? Eu quero a do meu amigo, cravo de bons aromas.
Estimat, no estinguis trist si te costa alenar; si no ens ha canviat el Març un bon Abril ho farà.
Querido, não estejas triste se te custa respirar, se Março não nos trouxe mudança um bom Abril o fará..
Pega nele e segue em frente! Pega nele e segue em frente!
Encontrámos um jovem caído o peito cheio de flores vermelhas… Do meio dos barrotes chega o grito da juventude basca! Rapazes, demos as mãos! Levemos isto unidos! Se no caminho cai um irmão… Pega nele e segue em frente!
Pega nele e segue em frente! Pega nele e segue em frente!
Não temos medo, não temos vergonha de mostrar quem somos, o que somos. Não somos ladrões, não somos cães para nos prenderem a uma corrente. Se somos homens, continuemos em frente, até sermos senhores da nossa terra. Estamos acostumados a aninhar sob as asas da liberdade. Aprendemos a caminhar sem dar a mão aos lobos.
Pega nele e segue em frente! Pega nele e segue em frente!
Se o inimigo me quer amedrontar ameaçando-me com a sua espada, erguer-me-ei à sua frente falando-lhe na minha língua. Rapazes, não me choreis se cair nesta noite escura. Irei acender uma nova estrela no céu de Euskal Herria… no céu de Euskal Herria… no céu de Euskal Herria…
Pega nele e segue em frente! Pega nele e segue em frente!
" Todos nós somos memória, e a memória, para o bom e para o mal, é a única coisa que não nos podem roubar".
Cantares de Amigos
"É possível falar sem um nó na garganta é possível amar sem que venham proibir é possível correr sem que seja a fugir. Se tens vontade de cantar não tenhas medo: canta. É possível andar sem olhar para o chão é possível viver sem que seja de rastos. Os teus olhos nasceram para olhar os astros. Se te apetece dizer não grita comigo: não. É possível viver de outro modo. É possível transformares em arma a tua mão. É possível o amor é possível o pão. É possível viver de pé! Não te deixes murchar. Não deixes que te domem. É possível viver sem fingir que se vive. É possível ser homem. É possível ser livre."
Manuel Alegre
"Primeiro levaram os comunistas, mas não me importei com isso eu não era comunista. Em seguida levaram alguns operários, mas não me importei com isso eu também não era operário. Depois prenderam os sindicalistas, mas não me importei com isso porque eu não sou sindicalista. Depois agarraram uns sacerdotes, mas como não sou religioso também não me importei. Agora estão-me a levar a mim Mas já é tarde..."
(Bertold Brecht)
“A minha vida é um vendaval que se soltou. É uma onda que se alevantou. É um átomo a mais que se animou... Não sei por onde vou, Não sei para onde vou, Sei que não vou por aí.”
José Régio
"Oh! Esta comoção de me sentir sozinho no meio da multidão - a ouvir o meu coração no peito do vizinho Oh! Esta solidão quente como a camaradagem do vinho!
José Gomes Ferreira, Comício"
"Homem, abre os olhos e verás em cada outro homem um irmão. Homem, as paixões que te consomem não são boas nem más. São a tua condição. A paz, porém, só a terás quando o pão que os outros comem, homem, for igual ao teu pão.
Armindo Rodrigues"
"Quando desembarcas em Lisboa, Céu celeste e rosa, estuque branco e ouro pétalas de ladrilho as casas, as portas, os tectos, as janelas salpicadas do ouro verde dos limões, do azul ultramarino dos navios, quando desembarcas não conheces, não sabes que por detrás das janelas escuta ronda a polícia negra, os carcereiros de luto de Salazar, perfeitos filhos de sacristia e calabouço despachando presos para as ilhas, condenando ao silêncio pululando como esquadrões de sombras sob janelas verdes, entre montes azuis, a polícia, sob outonais cornucópias, a polícia procurando portugueses, escavando o solo, destinando os homens à sombra.