Ella em va estimar tant... Jo me l'estimo encara. Plegats vam travessar una porta tancada.
Ella, com us ho podré dir, era tot el meu món llavors quan en la llar cremàvem només paraules d'amor...
Paraules d'amor senzilles i tendres. No en sabíem més, teníem quinze anys. No havíem tingut massa temps per aprendre'n, tot just despertàvem del son dels infants.
En teníem prou amb tres frases fetes que havíem après d'antics comediants. D'històries d'amor, somnis de poetes, no en sabíem més, teníem quinze anys...
Ella qui sap on és, ella qui sap on para. La vaig perdre i mai més he tornat a trobar-la.
Però sovint en fer-se fosc, de lluny m'arriba una cançó. Velles notes, vells acords, velles paraules d'amor…
"Hoy puede ser un gran día", plantéatelo así: aprovecharlo o que pase de largo depende en parte de tí.
Dale el día libre a la experiencia para comenzar y recíbelo como si fuera fiesta de guardar.
No consientas que se esfume, asómate y consume la vida a granel... "Hoy puede ser un gran día", duro con él... "Hoy puede ser un gran día", donde todo está por descubrir, si lo empleas como el último que te toca vivir.
Saca de paseo a tus instintos, y ventílalos al sol y no dosifiques los placeres, si puedes, derróchalos.
Si la rutina te aplasta, dile que ya basta de mediocridad... "Hoy puede ser un gran día", date una oportunidad... "Hoy puede ser un gran día", i mposible de recuperar, un ejemplar único, no lo dejes escapar. Que todo cuanto te rodea lo han puesto para tí. No lo mires desde la ventana, y siéntate al festín. Pelea por lo que quieres y no desesperes si algo no anda bien... "Hoy puede ser un gran día" y mañana también...
Para la libertad sangro, lucho, pervivo. Para la libertad, mis ojos y mis manos, como un árbol carnal, generoso y cautivo, doy a los cirujanos. Para la libertad siento más corazones que arenas en mi pecho: dan espumas mis venas, y entro en los hospitales, y entro en los algodones como en las azucenas. Porque donde unas cuencas vacías amanezcan, ella pondrá dos piedras de futura mirada y hará que nuevos brazos y nuevas piernas crezcan en la carne talada. Retoñarán aladas de savia sin otoño, reliquias de mi cuerpo que pierdo en cada herida. Porque soy como el árbol talado, que retoño: aún tengo la vida.
Todo pasa y todo queda Pero lo nuestro es pasar, Pasar haciendo caminos, Caminos sobre la mar.
Nunca perseguí la gloria, Ni dejar en la memoria De los hombres mi canción; Yo amo los mundos sutiles, Ingrávidos y gentiles Como pompas de jabón.
Me gusta verlos pintarse de sol y grana, Volar bajo el cielo azul, Temblar súbitamente y quebrarse... Nunca perseguí la gloria.
Caminante son tus huellas el camino y nada más; Caminante, no hay camino se hace camino al andar.
Al andar se hace camino Y al volver la vista atrás Se ve la senda que nunca Se ha de volver a pisar. Caminante no hay camino sino estelas en la mar...
Hace algún tiempo en ese lugar Donde hoy los bosques se visten de espinos Se oyó la voz de un poeta gritar Caminante no hay camino, se hace camino al andar...
Golpe a golpe, verso a verso... Murió el poeta lejos del hogar Le cubre el polvo de un país vecino. Al alejarse, le vieron llorar. "caminante, no hay camino, se hace camino al andar..."
Golpe a golpe, verso a verso... Cuando el jilguero no puede cantar Cuando el poeta es un peregrino, Cuando de nada nos sirve rezar. Caminante no hay camino, se hace camino al andar.
" Todos nós somos memória, e a memória, para o bom e para o mal, é a única coisa que não nos podem roubar".
Cantares de Amigos
"É possível falar sem um nó na garganta é possível amar sem que venham proibir é possível correr sem que seja a fugir. Se tens vontade de cantar não tenhas medo: canta. É possível andar sem olhar para o chão é possível viver sem que seja de rastos. Os teus olhos nasceram para olhar os astros. Se te apetece dizer não grita comigo: não. É possível viver de outro modo. É possível transformares em arma a tua mão. É possível o amor é possível o pão. É possível viver de pé! Não te deixes murchar. Não deixes que te domem. É possível viver sem fingir que se vive. É possível ser homem. É possível ser livre."
Manuel Alegre
"Primeiro levaram os comunistas, mas não me importei com isso eu não era comunista. Em seguida levaram alguns operários, mas não me importei com isso eu também não era operário. Depois prenderam os sindicalistas, mas não me importei com isso porque eu não sou sindicalista. Depois agarraram uns sacerdotes, mas como não sou religioso também não me importei. Agora estão-me a levar a mim Mas já é tarde..."
(Bertold Brecht)
“A minha vida é um vendaval que se soltou. É uma onda que se alevantou. É um átomo a mais que se animou... Não sei por onde vou, Não sei para onde vou, Sei que não vou por aí.”
José Régio
"Oh! Esta comoção de me sentir sozinho no meio da multidão - a ouvir o meu coração no peito do vizinho Oh! Esta solidão quente como a camaradagem do vinho!
José Gomes Ferreira, Comício"
"Homem, abre os olhos e verás em cada outro homem um irmão. Homem, as paixões que te consomem não são boas nem más. São a tua condição. A paz, porém, só a terás quando o pão que os outros comem, homem, for igual ao teu pão.
Armindo Rodrigues"
"Quando desembarcas em Lisboa, Céu celeste e rosa, estuque branco e ouro pétalas de ladrilho as casas, as portas, os tectos, as janelas salpicadas do ouro verde dos limões, do azul ultramarino dos navios, quando desembarcas não conheces, não sabes que por detrás das janelas escuta ronda a polícia negra, os carcereiros de luto de Salazar, perfeitos filhos de sacristia e calabouço despachando presos para as ilhas, condenando ao silêncio pululando como esquadrões de sombras sob janelas verdes, entre montes azuis, a polícia, sob outonais cornucópias, a polícia procurando portugueses, escavando o solo, destinando os homens à sombra.